Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Πρόγραμμα ERASMUS +

Φωτογραφίες από τη συμμετοχή του Σχολείου μας στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα ERASMUS +  2016-2018 με τη συμμετοχή σχολείων από την Ισπανία (Γκουανταλαχάρα), την Ιταλία (Μονόπολι), την Αγγλία (Μπλάκπουλ) και τη Ρουμανία (Σάλβα). Το θέμα αφορά το προσφυγικό ζήτημα και τη διαφορετικότητα.




















Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Κάστρα και Επταπύργιο Θεσσαλονίκης

Τα Κάστρα

Η οχύρωση της ιστορικής Θεσσαλονίκης, τα τείχη και οι πύργοι της είναι δημιουργήματα προγενέστερων εποχών και η αρχή τους ανάγεται στην ίδρυση της πόλης.
Στη Βυζαντινή εποχή, τα Κάστρα της Θεσσαλονίκης πήραν την οριστική μορφή, ιδίως με τα έργα που πραγματοποιήθηκαν σ’ αυτά κατά την εποχή του Μ. Θεοδοσίου (379 - 395). Με τη σημερινή μορφή είναι, κυρίως, έργα των Βυζαντινών: του Μ. Κωνσταντίνου, του Μ. Θεοδοσίου, του Ιουστινιανού, του Λέοντα Στ΄ Σοφού, του Βασιλείου Β΄ Βουλγαροκτόνου, των Παλαιολόγων.

Το Επταπύργιο

Στο ψηλότερο τμήμα της Θεσσαλονίκης από τα αρχαία χρόνια, κατά την οχύρωση της πόλης, δημιουργήθηκε ισχυρή η Ακρόπολη, δεύτερη βαθμίδα οχυρού χώρου, στον οποίο θα κατέφευγε ο πληθυσμός σε περίπτωση κατάληψης της πόλης από επιδρομείς. Εκεί τα κάστρα είναι ψηλά, οι πύργοι πυκνοί, όπου το έδαφος επέτρεπε, υπήρχε και προτείχισμα.
Στη βορειοανατολική κορυφή της Ακρόπολης και όλης της πόλης δημιουργήθηκε η τρίτη βαθμίδα οχύρωσης, το τελευταίο και ισχυρότερο οχυρό άμυνας, με ισχυρά τείχη και εφτά πύργους, το Επταπύργιο. Στη σημερινή μορφή είναι, μάλλον, έργο της Παλαιολόγειας εποχής (14ος  αι.), εντυπωσιακό φρουριακό συγκρότημα.
Από τους εφτά πύργους του φρουρίου ο μεσαίος της εισόδου είναι έργο των Τούρκων, του 1431. Χτίστηκε αμέσως μετά την άλωση της πόλης (1430) από κάποιον Τσαούς μπέη. Είναι ο πύργος του Γεντί Κουλέ, ο οποίος έδωσε το όνομά του σε όλο το φρουριακό συγκρότημα.

Το Επταπύργιο ως το 1989 χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή. Κατά τα τελευταία χρόνια στο φρούριο πραγματοποιούνται πολλές επισκευές, αναστηλώσεις, αναπλάσεις, δημιουργούνται χώροι για μουσεία, άλλοι για πολιτιστικές εκδηλώσεις κτλ.





Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Η ονομασία του Βυζαντίου



     O επικρατέστερος ιδρυτικός μύθος του Βυζαντίου παραδίδεται από τον Στράβωνα στα Γεωγραφικά, σύμφωνα με τον οποίο η πόλη ιδρύθηκε το 658/7 π.Χ. από Μεγαρείς αποίκους, με επικεφαλής τον Βύζαντα, από τον οποίο και πήρε το όνομά της.
     Ο μυθικός ήρωας Βύζας θεωρείται γιος του βασιλιά Νίσου από τα Μέγαρα ή γιος του Ποσειδώνα και της Κερόεσσας, κόρης της Ιούς και του Δία, την οποία η μητέρα της γέννησε στον Κεράτιο κόλπο. Άλλη εκδοχή εμφανίζει τον Βύζαντα ως γιο της νύμφης Σεμέστρας. Ο Βύζας αναφέρεται μαζί με τους Άντες στο χρονογράφημα Παραστάσεις σύντομοι χρονικαί (8ος-9ος αι.) και εικάζεται ότι πιθανός συνδυασμός των δύο ονομάτων οδήγησε στο τοπωνύμιο Βυζάντιον.
     Για τη χρονολογία ίδρυσης της πόλης υπάρχουν αρκετές εκδοχές, με επικρατέστερη εκείνη του 660 ή 659 π.Χ.. 


Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Οδυσσέας Ελύτης

Ο Οδυσσέας Ελύτης, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Οδυσσέας Αλεπουδέλης, γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1911. Ο Οδυσσέας Ελύτης είναι από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979. Εκτός από ποιήματα έγραψε πεζά και δοκίμια. Τα σημαντικότερα έργα του Οδυσσέα Ελύτη είναι το Άξιον Εστί, Τα Ρω του Έρωτα και Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας.
Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ
και μυρσίνη συ δοξαστική
μη παρακαλώ σας μη (3)
λησμονάτε τη χώρα μου!
Αετόμορφα 'χει τα ψηλά βουνά                                          
στα ηφαίστεια κλήματα σειρά                              
και τα σπίτια πιο λευκά (3)
στου γλαυκού το γειτόνεμα!

Τα πικρά μου χέρια με τον Κεραυνό
τα γυρίζω πίσω απ' τον Καιρό
τους παλιούς μου φίλους καλώ (3)


Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Ιερός Λόχος (Αρχαία Θήβα)


       Ο Ιερός Λόχος, 300 άνδρες τον αριθμό, αποτελούνταν από τους πιο εξέχοντες νέους στα αθλητικά και ειδικά στην πάλη. Ήταν όλοι από αριστοκρατικές οικογένειες και ήταν διαλεγμένοι σε ζευγάρια επιστήθιων φίλων, για να κρατούν τις γραμμές του Λόχου αδιάσπαστες. Ήταν συνεχώς κάτω από εντατική εκπαίδευση και μονίμως υπό τα όπλα, με δημόσια δαπάνη.
      Το 371 π.Χ., στην πεδιάδα της
Λεύκτρας, οι Σπαρτιάτες νικήθηκαν  από τον θηβαϊκό Ιερό Λόχο, υπό την αρχηγία του Επαμεινώνδα.
Αν και οι θηβαϊκές δυνάμεις ήταν λιγότερες από τις λακεδαιμόνιες, ο Επαμεινώνδας με ιδιοφυή τακτική και με τη βοήθεια των πολύ καλά εκπαιδευμένων ανδρών του Ιερού Λόχου, νίκησε σε πλήρη μάχη τον αήττητο σπαρτιατικό στρατό. Σύνταξε τους καλύτερους άνδρες του στρατού του, πενήντα άνδρες σε βάθος, απέναντι στη δεξιά πτέρυγα του αντιπάλου, την οποία κατείχαν οι Σπαρτιάτες και οι οποίοι είχαν μόνο δώδεκα άνδρες βάθος, αφήνοντας το κέντρο και την αριστερά πτέρυγα ασθενή και έδωσε διαταγή να παραμείνουν για λίγο άπρακτοι. 
      Η μάχη ξεκίνησε με την εμπλοκή του σπαρτιατικού και θηβαϊκού ιππικού η οποία τελείωσε γρήγορα με την ήττα των Σπαρτιατών. Αμέσως μετά ο Πελοπίδας, επικεφαλής του Ιερού Λόχου, έπεσε επάνω στους Σπαρτιάτες με ακαταμάχητη δύναμη, αλλά οι Σπαρτιάτες αντιστάθηκαν γενναία και στην αρχή ίσως να υπερτερούσαν. Όταν όμως οι αρχηγοί των Σπαρτιατών έπεσαν, τότε οι σπαρτιατικές γραμμές πιέστηκαν και έσπασαν, παρασύροντας τον υπόλοιπο στρατό που επέστρεψε στον καταυλισμό.
      Ο βασιλιάς Κλεόμβροτος της Σπάρτης και πολλοί από τους αξιωματικούς σκοτώθηκαν. Ο υπόλοιπος στρατός δεν ενεπλάκη σε σοβαρή μάχη. Από τους 700 Σπαρτιάτες που έλαβαν μέρος στην μάχη, μόνο 300 επέζησαν. Ολόκληρη η Ελλάδα αιφνιδιάστηκε από το γεγονός, καταλαβαίνοντας ότι μία καινούργια δύναμη είχε ανέλθει. Ο Ιερός Λόχος διακρίθηκε και στη μάχη της Χαιρώνειας, όταν έπεσαν όλοι οι άντρες του, αγωνιζόμενοι εναντίον του Φίλιππου του Β΄ και του γιου του Αλέξανδρου. Προς τιμή τους, στον τόπο της μάχης πάνω από τον τύμβο, στήθηκε ένα πέτρινο λιοντάρι.



Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Διαφορές Καθολικών και Ορθοδόξων


Ιεραρχία

Τόσο η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησίας όσο και η Καθολική διαθέτουν: διακόνους, ιερείς και επισκόπους.
Η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στις δύο εκκλησίες αφορά το αλάθητο και το πρωτείο του Πάπα.
Οι Ορθόδοξοι πιστεύουν ότι μόνο οι Άγιοι Απόστολοι είχαν αυτό το Πρωτείο, επειδή φωτίστηκαν από το Άγιο Πνεύμα.
Οι Καθολικοί αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του Επισκόπου της Ρώμης ένα Πρωτείο, το οποίο ωστόσο το χαρακτηρίζουν ως  Πρωτείο αγάπης και όχι ως εξουσίας ή κυριαρχίας πάνω στην Εκκλησία.
Στη διάρκεια της δεύτερης  χιλιετίας η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ανέπτυξε μια έντονα συγκεντρωτική πνευματική εξουσία, ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία πάντα ήταν περισσότερο ανεκτική σε περισσότερη ανεξαρτησία. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης δε διαθέτει ευθεία δικαιοδοσία στους υπόλοιπους Πατριάρχες.

Δογματικές διαφορές

Στην Ορθοδοξία, το  Σύμβολο της Πίστεως αναφέρει ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται μόνο εκ του Πατρός.
Και εις το Πνεύμα το άγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον…
Οι Καθολικοί, στο «Πιστεύω» έχουν προσθέσει ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού (Filióque).
Et in Spíritum Sanctum, Dóminum et vivificántem: qui ex Patre Filióque procédit…
Το δόγμα της ασπίλλου συλλήψεως της Θεοτόκου: Η Ορθοδοξία πιστεύει ότι η Θεοτόκος γεννήθηκε με το προπατορικό αμάρτημα και απαλλάχτηκε κατά τον Ευαγγελισμό.
Η Καθολική Εκκλησία πιστεύει ότι γεννήθηκε χωρίς την ενοχή του προπατορικού αμαρτήματος.
Η Κοίμηση της Θεοτόκου: Η Ορθοδοξία πιστεύει ότι η Θεοτόκος πέθανε και μετά μετέστη στον ουρανό.
Η Καθολική Εκκλησία πιστεύει ότι μετέστη χωρίς να έχει πεθάνει. 

Λατρευτικές διαφορές

Θεία Ευχαριστία: οι Καθολικοί προσφέρουν άζυμο άρτο, ενώ οι Ορθόδοξοι άρτο κανονικό.
Βάφτιση: Η Ορθόδοξη Εκκλησία βαφτίζει δια καταδύσεως, ενώ η καθολική ρίχνει νερό στο κεφάλι του βαφτιζομένου.
Πάσχα: Για τους Ρωμαιοκαθολικούς, ο Ιησούς έσωσε τον άνθρωπο και του επέτρεψε να φτάσει στον Παράδεισο, πληρώνοντας ο ίδιος το τίμημα μέσω του θανάτου Του και της Σταύρωσής Του. Για τους Ορθόδοξους η σωτηρία επιτυγχάνεται από τον θρίαμβο του Χριστού επί του θανάτου με την Ανάσταση.
Λατρεία: Οι Καθολικοί χρησιμοποιούν αγάλματα για να τιμήσουν τους Αγίους, ενώ οι Ορθόδοξοι έχουν πλούσια αγιογραφία.
Χρίσμα: Στην Ορθοδοξια το χρίσμα (μύρωμα) γίνεται σε όλα τα νήπια, αμέσως μετά το βάπτισμα. Στην Καθολική γίνεται μόνο σε αυτούς που θα γίνουν ιερείς.
Υμνολογία: Στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει εκκλησιαστικό όργανο και μόνο ο άνθρωπος με τη φωνή του υμνεί τον Θεό. Στη δυτική Εκκλησία έχει μπει το εκκλησιαστικό πιάνο και έχει διαφοροποιηθεί η μουσική σε σχέση με τη βυζαντινή.
Αγαμία: Οι Καθολικοί επέβαλαν στους κληρικούς τους την υποχρεωτική αγαμία. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τονίζει από την πλευρά της ότι σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη και ολόκληρη την Ιερά Εκκλησιαστική Παράδοση, ο Κληρικός είναι ελεύθερος να διαλέξει μεταξύ Γάμου και αγαμίας.

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Επίδαυρος

                                                
Η Επίδαυρος είναι ιστορική πόλη του νομού Αργολίδας στην ανατολική του πλευρά. Είναι κτισμένη στους πρόποδες των ορέων Αραχναίο, Κορυφαίο και Τίθιο, όπου, σύμφωνα με τη μυθολογία, γεννήθηκε ο Ασκληπιός. Η στρατηγική της θέση, αλλά, κυρίως, το Ασκληπιείο της, συντέλεσαν, ώστε η πόλη να γνωρίσει πρωτοφανή ανάπτυξη. Οι κάτοικοί της ασχολούνταν κυρίως με τη ναυτιλία. Ο πρώτος οικισμός της ανήκει στην προϊστορική εποχή. Βρίσκεται 12 χλμ από την κωμόπολη της Παλαιάς Επίδαυρου.

Ιστορία

Το όνομα Επίδαυρος της δόθηκε από τον τρίτο κατά σειρά άρχοντά της, που ήταν και ήρωας της Επιδαύρου, τον Επίδαυρο, γιο του Άργους και της Ευάδνης. Σύμφωνα με τον Όμηρο πήρε ο Επίδαυρος μέρος στον Τρωικό Πόλεμο και είχε ως αρχηγούς τον Ποδαλείριο και τον Μαχάονα, που ήταν γιοι του Ασκληπιού. Η Επίδαυρος πήρε μέρος στους Μηδικούς Πολέμους και υπήρξε σύμμαχος των Σπαρτιατών στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Σημειώνεται μάλιστα και ο Επιδαύριος Πόλεμος, που έγινε μεταξύ αυτών και των Αργείων συμμάχων των Αθηναίων. Γίνεται μέλος της Αχαϊκής Συμπολιτείας το 243 π.Χ.
Ξακουστή σ' όλη την Ελλάδα την έκανε το Ασκληπιείο της, ένα από τα σπουδαιότερα της αρχαιότητας, με το ιερό του Ασκληπιού που απέχει 15 περίπου χλμ. από την πόλη. Στους ίδιους περίπου χώρους λάτρευαν και τον Απόλλωνα, υπήρχε όμως προς τιμή του ιδιαίτερο ιερό λίγο πιο ψηλά από το αρχαίο θέατρο. Από τα τέλη του ε' αιώνα και αρχές του δ', ο Ασκληπιός γίνεται ο πραγματικός κύριος της πόλης.

Το θέατρο της Επιδαύρου

Σε μια χαράδρα, το 340 π.Χ., ο αργείος αρχιτέκτονας Πολύκλειτος ο Νεότερος έκτισε, σύμφωνα με τον Παυσανία, το θέατρο της Επιδαύρου. Από όλα τα αρχαία θέατρα το θέατρο της Επιδαύρου είναι το ωραιότερο και το καλύτερα διατηρημένο. Προορισμένο για τη διασκέδαση των ασθενών είχε χωρητικότητα 13.000 θεατών. Χωρίζεται σε δύο μέρη. Ένα των 21 σειρών καθισμάτων για τον λαό και το κάτω, από 34 σειρές καθισμάτων, για τους ιερείς και τους άρχοντες. Η θαυμάσια ακουστική του, αλλά και η πάρα πολύ καλή κατάσταση στην οποία διατηρείται συντέλεσαν στη δημιουργία του φεστιβάλ Επιδαύρου, θεσμός που έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια. Στην Επίδαυρο έχει εμφανιστεί εκτός από τους μεγαλύτερους Έλληνες ηθοποιούς όπως ο Αλέξης Μινωτής, ο Θάνος Κωτσόπουλος, η Άννα Συνοδινού, ο Θανάσης Βέγγος κ.ά. και η διάσημη Ελληνίδα σοπράνο Μαρία Κάλλας. Στην Επίδαυρο έγιναν κατά τη διάρκεια της ελληνικής επανάστασης και 2 εθνοσυνελεύσεις. Η πρώτη στις 20 - 12 - 1821 που διακήρυξε την ανεξαρτησία του ελληνικού έθνους και η δεύτερη τον Μάρτιο του 1826.

                                               Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου





Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Ο Τόμας Έντισον

Thomas Alva Edison (1847 - 1931)

     Υπήρξε ο περισσότερο παραγωγικός εφευρέτης της σύγχρονης εποχής. Αν και αυτοδίδακτος δραστηριοποιήθηκε σε πολλούς τομείς της τεχνικής. Από τις γνωστότερες εφευρέσεις του είναι το μικρόφωνο, το γραμμόφωνο και ο ηλεκτρικός λαμπτήρας.
Γεννήθηκε στο Milan της πολιτείας Ohio από πατέρα που εμπορευόταν δημητριακά. Ήδη στα 12 χρόνια του έπρεπε να εργαστεί για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του. Στα 15 του προσπάθησε να εκδόσει μια εφημερίδα και στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται ως τηλεγραφητής στα τρένα. Το 1868 υπέβαλε αίτηση για την πρώτη ευρεσιτεχνία του με ένα τηλέγραφο χαρακτήρων. Ακολούθησε μεγάλος αριθμός άλλων ευρεσιτεχνιών.
     Δημιούργησε το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που τροφοδότησε με ηλεκτρισμό τη Νέα Υόρκη και εξελίχθηκε στη γνωστή γιγαντιαία εταιρεία General Electric. Η ανακάλυψή του για την εκπομπή ηλεκτρονίων από πυρακτωμένα μέταλλα, «φαινόμενο Edison», αποτέλεσε προϋπόθεση για την κατασκευή της ηλεκτρονικής λυχνίας και την απαρχή της ηλεκτρονικής τεχνολογίας.
      Όταν πέθανε ο Έντισον σε ηλικία 84 ετών, είχε αποκτήσει περισσότερα από 1000 διπλώματα ευρεσιτεχνίας, ανάμεσά τους, για μία μέθοδο διαχωρισμού μεταλλευμάτων, ένα για την επεξεργασία και χύτευση του μπετόν, το οποίο αποτέλεσε τη βάση για την κατασκευή προκατασκευασμένων οικιών. 


Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι πρωτεύουσές τους

Τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι 28 και είναι τα εξής:

Κράτη                                                   Πρωτεύουσες

Αυστρία                                                 Βιέννη
Βέλγιο                                                    Βρυξέλλες
Γαλλία                                                    Παρίσι
Γερμανία                                                Βερολίνο
Δανία                                                      Κοπεγχάγη
Ελλάδα                                                   Αθήνα
Εσθονία                                                  Ταλίν
Ηνωμένο Βασίλειο                                 Λονδίνο
Ιρλανδία                                                 Δουβλίνο
Ισπανία                                                   Μαδρίτη
Ιταλία                                                      Ρώμη
Ολλανδία                                                Άμστερνταμ
Κύπρος                                                   Λευκωσία
Λετονία                                                  Ρίγα
Λιθουανία                                              Βίλνα
Λουξεμβούργο                                       Λουξεμβούργο
Μάλτα                                                    Βαλέτα
Ουγγαρία                                                Βουδαπέστη
Πολωνία                                                 Βαρσοβία
Πορτογαλία                                            Λισαβόνα
Σλοβακία                                                Μπρατισλάβα
Σλοβενία                                                 Λιουμπλιάνα
Σουηδία                                                  Στοκχόλμη
Δημοκρατία της Τσεχίας                        Πράγα
Φινλανδία                                               Ελσίνκι
Βουλγαρία                                              Σόφια
Ρουμανία                                                Βουκουρέστι
Κροατία                                                  Ζάγκρεμπ                                          

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Αριστοφάνης - Εκκλησιάζουσες (κωμωδία)

  
     Η υπόθεση του έργου είναι μάλλον δημιούργημα της φαντασίας του Αριστοφάνη, ωστόσο τοποθετείται χρονικά σε μια εποχή που θεωρείται πιθανό ότι πράγματι οι γυναίκες της Αθήνας αντιδρούσαν έντονα στην αντρική εξουσία. Ενδεχομένως γραμμένη το 391 ή το 392 π.Χ., ασχολείται με την πολιτική ή μάλλον με μία πλευρά της, αυτή της πειθούς. Είναι όμως η εποχή κατά την οποία ο Αριστοφάνης περνά από την αρχαία στη μέση κωμωδία, μια αλλαγή που ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά τη «Λυσιστράτη» (411 π.Χ.), όταν φαίνεται πως εγκατέλειψε για λίγο το θέμα της πολιτικής. Χρειάστηκαν 19 περίπου χρόνια για να ασχοληθεί ξανά με το θέμα, όμως οι «Εκκλησιάζουσες», όπως αργότερα και ο «Πλούτος» (388 π.Χ.), αν και έχουν και πάλι ως κύριο θέμα την πολιτική, είναι λιγότερο αιχμηρά έργα σε σχέση με παλαιότερες  κωμωδίες του.
     Οι «Εκκλησιάζουσες» παραμένουν, ωστόσο, μία ακόμα πολιτική κωμωδία-σάτιρα, από τις χαρακτηριστικές του Αριστοφάνη, στην οποία για άλλη μια φορά - μετά τη "Λυσιστράτη" - τάσσεται υπέρ των γυναικών. Η πρωταγωνίστρια του έργου, η δυναμική και κατεργάρα Πραξαγόρα, είναι εκείνη που θα αναλάβει τα ηνία της γυναικείας επανάστασης, όχι με σκοπό την επαναφορά σε προηγούμενες καταστάσεις, όπως συμβαίνει με τη Λυσιστράτη, αλλά με μοναδικό στόχο την αλλαγή ολόκληρης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.
     Η πανούργα, λοιπόν, Πραξαγόρα μεταμφιέζεται σε άνδρα, μαζί με όλες τις γυναίκες της Αθήνας και η γυναικεία πομπή φτάνει ως την Εκκλησία του δήμου - στην οποία οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα ψήφου - και ψηφίζουν νόμο, σύμφωνα με τον οποίο η εξουσία περνά στα χέρια των γυναικών. Κάτι που φέρνει κυριολεκτικά τα πάνω κάτω, σε θέματα όπως η κοινή περιουσία και οι σχέσεις μεταξύ των συζύγων.
     Αγάπη προς τις γυναίκες, αντίδραση στην πολιτική ή απλή παρουσίαση των ανθρώπινων ελαττωμάτων; Τι απ' όλα αυτά αντιπροσωπεύουν οι «Εκκλησιάζουσες»; Μάλλον και τα τρία, αφού ο Αριστοφάνης ήταν πάνω απ' όλα ο ποιητής των μεγάλων μας ατελειών, που είχαν άμεση επίδραση τόσο στην πολιτική όσο και στη θέση των γυναικών μέσα στην κοινωνία. Κι αν ο μεγάλος κωμωδιογράφος δεν κατάφερε να αλλάξει την κοινωνία της εποχής του ή του δικού μας παρόντος, έχει σίγουρα καταφέρει να μας κάνει ακόμα να γελάμε με τα κατορθώματα της Πραξαγόρας. 

  

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Ιούλιος Βερν


    Γάλλος συγγραφέας, ο παραμυθάς και οραματιστής που εισήγαγε στη λογοτεχνία το είδος της επιστημονικής φαντασίας. Μυθιστορήματα, όπως «20.000 λεύγες υπό τη θάλασσα», «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες», «Από τη Γη στη Σελήνη», «Ταξίδι στο κέντρο της Γης» και η «Μυστηριώδης Νήσος», αποτελούν προσφιλή αναγνώσματα. Ήρωες, όπως ο Φιλέας Φογκ και ο Κάπτεν Νέμο. εξάπτουν τη φαντασία μικρών και μεγάλων.
    Ο Ιούλιος Βερν (Jules Verne) γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1828 στη Ναντ, παραθαλάσσια πόλη της Γαλλίας στις ακτές του Ατλαντικού. Η γενέθλια πόλη του αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον Βερν, όταν από μικρός παρατηρούσε με τις ώρες τα καράβια να περνούν από τον ποταμό Λουάρ και να ξανοίγονται στο πέλαγος. Το 1848 αφήνει τη Ναντ και μετακομίζει στο Παρίσι για να σπουδάσει νομικά. Γρήγορα τα παρατάει και δοκιμάζει να γράψει, παράλληλα με την απασχόλησή του στο Χρηματιστήριο του Παρισιού για να βγάλει τα προς το ζην.
    Η γνωριμία του με τον εκδότη Πιερ-Ζιλ Ετζέλ θα τον στρέψει ολοκληρωτικά στη λογοτεχνία, «τη μόνη πηγή για την αληθινή ευτυχία», όπως έλεγε. Το 1863 υποβάλλει την παραίτησή του από το Χρηματιστήριο. Ο Ετζέλ ήξερε πώς να πλασάρει το συγγραφικό ταλέντο του Βερν στην αγορά. Πρώτα κυκλοφορούσε τα μυθιστορήματά του σε συνέχειες, μετά σε ολοκληρωμένη μορφή και τέλος σε πολυτελή χρυσοκόκκινη συσκευασία.
    Η τεχνολογική έκρηξη του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα προμήθευσε στον Βερν το απαραίτητο υλικό για πολλά από τα έργα του. Στα μυθιστορήματά του μιλά για υποβρύχια, ιπτάμενες μηχανές, ουρανοξύστες, για την κατάκτηση της Σελήνης, εμπνέοντας σημαντικούς επιστήμονες της εποχής του. Η ικανότητά του να συνδυάζει την πραγματικότητα με τον μύθο και να τοποθετεί την ιστορία του σε εξωτικά μέρη, εκτόξευσαν τη φήμη του από πολύ νωρίς. Σήμερα, ο Ιούλιος Βερν θεωρείται από τους δέκα πιο πολυμεταφρασμένους συγγραφείς όλων των εποχών.
    Τα τελευταία τριάντα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στην Αμιένη της Βόρειας Γαλλίας, γενέτειρας της γυναίκας του Ονορέν. Το 1886 ο Ιούλιος Βερν βίωσε δύο τραγωδίες: τραυματίστηκε σοβαρά στο πόδι από πυροβολισμό του παρανοϊκού ανιψιού του Γκαστόν κι έχασε τον αγαπημένο του εκδότη, που έφυγε από τη ζωή. Έξι χρόνια μετά, ο καταρράκτης που τον ταλαιπωρούσε, μείωσε κατά πολύ την όρασή του και στις 24 Μαρτίου 1905 άφησε την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 77 ετών, υποφέροντας από διαβήτη και παράλυση. Ο Ιούλιος Βερν είχε έναν γιο, τον Μισέλ, ο οποίος επιμελήθηκε τα ημιτελή του μυθιστορήματα και συνέβαλε στη διάδοση του έργου του.
Βιβλιογραφία                            

·         Ταξίδι στο Κέντρο της Γης
·         Από τη Γη στη Σελήνη
·         Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 ημέρες                         
·         20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα
·         Ροβήρος ο Κατακτητής
·         Μιχαήλ Στρογκώφ
·         Η μυστηριώδης Νήσος
·         Οι πειρατές του Αιγαίου
·         Ο Δεκαπενταετής Πλοίαρχος
·         Καίσαρ Κασκαμπέλ


                                                

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Όξινη βροχή - Ο θάνατος των δασών


     Ποιος είναι ο μυστηριώδης ένοχος που ευθύνεται για την καταστροφή, σε τόσο μεγάλη κλίμακα, των δασών της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης; Έχουν κατά καιρούς κατηγορηθεί και όχι άδικα η όξινη βροχή, το όζον ακόμα και ένας φυτοπαθογόνος ιός. Το πιθανότερο είναι ότι όλοι αυτοί οι παράγοντες επιδρούν από κοινού ώστε να έχουμε το φαινόμενο, πολλά δέντρα να χάνουν τα φύλλα τους, να μην αναπτύσσονται και τελικά να πεθαίνουν.
     Λεπτομερέστερα μπορούμε να πούμε πως σήμερα είναι γενικά αποδεκτό, ότι η όξινη βροχή είναι το αποτέλεσμα της καύσης του κάρβουνου και του πετρελαίου. Από την καύση αυτή ελευθερώνονται στην ατμόσφαιρα τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του θείου και οξείδια του αζώτου. Τα αέρια αυτά αντιδρούν με τους υδρατμούς και το οξυγόνο της ατμόσφαιρας, σχηματίζοντας θειικό οξύ. Τα φυτά για να αναπτυχθούν χρειάζονται από το έδαφος μεταξύ των άλλων και ορισμένα θρεπτικά στοιχεία, όπως το ασβέστιο, το μαγνήσιο και το κάλιο. Τα ιόντα υδρογόνου, που περιέχει η όξινη βροχή, αντικαθιστούν αυτά τα στοιχεία στο έδαφος και με αυτόν τον τρόπο η ανάπτυξη των φυτών παρεμποδίζεται.
     Εκτός από την απομάκρυνση αυτών των στοιχείων από το έδαφος, η όξινη βροχή επιδρά και επί άλλων στοιχείων, όπως ο χαλκός, ο μόλυβδος, ο ψευδάργυρος, το χρώμιο, το μαγγάνιο και  το βανάδιο. Η όξινη βροχή επιδρά επίσης απ' ευθείας και στα φύλλα, καταστρέφοντας το εξωτερικό προστατευτικό τους κάλυμμα, ενώ τα τοξικά συστατικά της εισχωρούν μέσα στα φύλλα από τα στομάτια. Τα πρώτα σημάδια της όξινης βροχής στην Ευρώπη ήρθαν από τη Σουηδία όπου στη δεκαετία του 1970, 18.000 λίμνες της είχαν όξινα νερά και σε 9.000 από αυτές ο πληθυσμός των ψαριών είχε μειωθεί δραματικά. Το 1982 στις ΗΠΑ 3.000 λίμνες και 25.000 μίλια ποταμών είχαν προσβληθεί από την όξινη βροχή. Εργαστηριακές μελέτες έγιναν σε χώρες όπως η Πολωνία, η  Τσεχοσλοβακία, η Γερμανία, η Σοβιετική Ένωση, η Νορβηγία, η Ελβετία, οι ΗΠΑ κ.ά.
     Τα δέντρα που είναι πιο ευαίσθητα στην καταστροφική μανία της όξινης βροχής, είναι κυρίως τα κωνοφόρα και σε μικρότερο βαθμό τα φυλλοβόλα.

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Σέσκλο και Διμήνι (νεολιθικοί οικισμοί)

Διμήνι
Σε απόσταση 5,3 μόλις χιλιομέτρων από την πόλη του Βόλου, βρίσκεται το Διμήνι, έδρα του Δήμου Αισωνίας.
Ο νεολιθικός οικισμός του Διμηνίου κατοικήθηκε από το τέλος της Χαλκοκρατίας. Ανασκαφές στον οικισμό έγιναν κυρίως στις αρχές του αιώνα μας από τους αρχαιολόγους Β. Στάη και Χρ. Τσούντα (1901-1903) και συνεχίστηκαν αργότερα (1974-1977) από τον καθηγητή Γ. Χουρμουζιάδη. Στα ευρήματα των ανασκαφών περιλαμβάνονται πολλά λίθινα και οστέινα εργαλεία, άφθονη κεραμική καθώς επίσης και ειδώλια και κοσμήματα. Το 1980 στα νοτιοανατολικά του λόφου όπου βρίσκεται ο οικισμός με τα νεολιθικά λείψανα σε μια έκταση μεγαλύτερη από 1000 στρέμματα - αποκαλύφθηκε σημαντικός μυκηναϊκός οικισμός. Η πόλη αυτή, σύμφωνα με νεότερες απόψεις, ταυτίζεται με τη μυκηναϊκή Ιωλκό.
Λίγα χιλιόμετρα πάνω από το Διμήνι, βρίσκεται ένα ερημωμένο χωριό ιδιαίτερου
φυσικού κάλλους, το Παλιούρι. Εδώ η κάθε εικόνα θαρρείς κι είναι παρμένη από ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου. Πέτρινα κτίσματα με περίτεχνες στέγες και χορταριασμένα σοκάκια, γοητευτικά μέσα στο γκρι φόντο τους, δίνουν μια άλλη διάσταση στην ανθρώπινη ύπαρξη.

                                                                                   

Σέσκλο
Ο προϊστορικός οικισμός του Σέσκλου αναπτύχθηκε πάνω στο λόφο "Καστράκι" καθώς και στην περιοχή γύρω από το σημερινό Σέσκλο. Το Σέσκλο κατοικήθηκε για πρώτη φορά στα μέσα της 7ης χιλιετίας. Στη μέση Νεολιθική εποχή (5η χιλιετία) ο οικισμός αποκτά
μια μεγάλη, πρωτοφανή, έκταση. Η περίοδος αυτή ταυτίζεται με τον γνωστό πολιτισμό του Σέσκλου, αλλά λίγο πριν το τέλος της 5ης χιλιετίας η περιοχή ερημώνεται από κάποια καταστροφή, ίσως πυρκαγιά, για περισσότερο από 500 χρόνια και κατοικείται ξανά στην Νεότερη Νεολιθική Εποχή (4η χιλιετία) σε περιορισμένη έκταση και πάνω στο λόφο "Καστράκι".
Εκτός από το Παλιούρι, στα όρια του Δήμου Αισωνίας βρίσκεται και το χωριό Κάκαβος. Διακρίνεται και αυτό για τη γοητεία του, που πηγάζει μέσα από την εγκατάλειψη του τοπίου και περιμένει όλους όσοι νιώθουν την ανάγκη να δραπετεύσουν σε μια πορεία ιστορική, αποτυπωμένη στα ετοιμόρροπα τείχη των σπιτιών και τα δρομάκια, με φόντο το παρελθόν.
Από τον Δήμο Αισωνίας δεν λείπει ούτε η θάλασσα. Η παραλία της Χρυσής Ακτής Παναγιάς, μια φυσική παραλία χωρίς ιδιαίτερες παρεμβάσεις αποτελεί τόπο ξεκούρασης και ψυχαγωγίας για όλες τις ηλικίες.


                                                                                                         

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Το Μαντείο των Δελφών


     Το Μαντείο των Δελφών, αφιερωμένο στον θεό Απόλλωνα, υπήρξε το πιο γνωστό μαντείο της Αρχαίας Ελλάδας και βρίσκεται στην περιοχή των Δελφών, στον νομό Φωκίδας, κοντά στην Άμφισσα. Θεωρείται ο ομφαλός της γης, γιατί σύμφωνα με την παράδοση, όταν ο Δίας άφησε ελεύθερους δύο αετούς, έναν προς την Ανατολή και έναν προς τη Δύση, αυτοί συναντήθηκαν στους Δελφούς.
     Η ιέρεια, η Πυθία, η οποία επικοινωνούσε με τον θεό, έδινε τους χρησμούς της (προβλέψεις για το μέλλον), στους επισκέπτες, οι οποίοι έπρεπε πρώτα να καθαριστούν με νερό από την Κασταλία πηγή, πληρώνοντας φόρο (πελανόν) και προσφέροντας ένα ζώο ως θυσία στον ναό του Απόλλωνα. Στη συνέχεια, η Πυθία άκουγε την ερώτηση από τους ιερείς του Μαντείου, οι οποίοι κατέγραφαν και εξηγούσαν τους χρησμούς της, οι οποίοι πολλές φορές δεν ήταν ξεκάθαροι, αλλά διφορούμενοι. Οι χρησμοί μάλιστα δίνονταν με κάποια σειρά, ανάλογα με το ποιος τους ζητούσε.
     Σύμφωνα με τη μυθολογία, φύλακας του Μαντείου ήταν ο δράκος Πύθωνας, τον οποίο είχε σκοτώσει ο Απόλλωνας.

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Η τρύπα του όζοντος

     Η στιβάδα του όζοντος της στρατόσφαιρας έχει πολύ μεγάλη σημασία για την προστασία των βιολογικών συστημάτων. Το στρώμα αυτό έχει την ικανότητα να φιλτράρει την ηλιακή ακτινοβολία προσροφώντας τις επικίνδυνες υπεριώδεις ακτίνες. 
     Στις τελευταίες όμως δεκαετίες διαπιστώθηκε λέπτυνση της στοιβάδας του όζοντος κατά 40% περίπου και αρχικά στην Ανταρκτική και αργότερα σε πυκνοκατοικημένες περιοχές του βορείου ημισφαιρίου, αφήνοντας απροστάτευτους τους οργανισμούς στην υπεριώδη ακτινοβολία. Οι συνέπειες της μείωσης της ζώνης του όζοντος θεωρούνται σοβαρές όχι μόνο για τη βιωσιμότητα των οικοσυστημάτων αλλά και για την κάλυψη των αναγκών διατροφής  σ' όλα τα επίπεδα των τροφικών αλυσίδων.
    Μια μείωση όζοντος 10% μπορεί να έχει ολέθριες επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου, εξασθενώντας το ανοσοποιητικό σύστημα  του οργανισμού  και αυξάνοντας τα κρούσματα καρκίνου του δέρματος. 
    Κύρια αιτία για την τρύπα του όζοντος θεωρείται η επίδραση των  χλωροφθοριοανθράκων  (CFC's) στο όζον. Τα CFC's  χρησιμοποιούνται σε ψυκτικά μηχανήματα, αεροζόλ κ.α. Το όζον καταστρέφεται και από τα αέρια των αεριωθουμένων αεροπλάνων.

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Ήθη και έθιμα του Πόντου


Τα πίζηλα (καλικάντζαροι) 
Όπως σε όλα τα μέρη της Ελλάδας έτσι και στον Πόντο πίστευαν, ότι το δωδεκαήμερο (Από τα Χριστούγεννα μέχρι τα Φώτα) βγαίνουν τα πίζηλα (οι καλικάντζαροι) και ενοχλούν τους ανθρώπους. Ιδιαίτερα ενοχλούσαν τα παιδιά και ιδίως τα αβάπτιστα, τις λεχώνες, τις νεόνυμφες και γενικά αδύναμα άτομα. Προκαλούσαν ζημιές στα πράγματα του σπιτιού, στα ζώα και στους αγρούς. Για να προστατευθούν απέφευγαν να κάνουν νυχτερινές δουλειές έξω από το σπίτι και να πετάξουν νερά έξω το βράδυ. Επίσης για να μην πλησιάζουν, έλεγαν ψιθυριστά διάφορες προσευχές. Τα πίζηλα εξαφανίζονταν τα Φώτα με τον αγιασμό των υδάτων για να επιστρέψουν και πάλι τα Χριστούγεννα.
Ανάλογα με την περιοχή ονομάζονται και πίζουλα, πίζελα και πιζήαλα.

Ο κουκαράς
Τον κουκαρά κατασκεύαζαν οι γυναίκες κρυφά από τα παιδιά τους. Αυτός αποτελούνταν από ένα μεγάλο κρεμμύδι πάνω στο οποίο κάρφωναν σε ημικύκλιο εφτά φτερά από κότα ή κόκορα (όσες οι εβδομάδες της νηστείας). Χωρίς να γίνουν αντιληπτές από τα παιδιά, τον κρεμούσαν από το ταβάνι. Το κρέμασμα γινόταν την Καθαρά Δευτέρα πολύ νωρίς. Έτσι όταν ξυπνούσαν τα παιδιά αντίκριζαν τον κουκαρά να κρέμεται από το ταβάνι και να κουνιέται. Αν δεν συμμορφώνονταν με το κράτημα της νηστείας, τα φοβέριζαν ότι θα τα φάει ο κουκαράς. Με τρόπο φυσούσαν τον κουκαρά που καθώς κουνιόταν και περιστρεφόταν προκαλούσε τον φόβο. Κάθε εβδομάδα που περνούσε αφαιρούσαν και ένα φτερό, μέχρι να τελειώσουν όλα με το τελείωμα της νηστείας.

Το Μάχ
Στον Πόντο και κυρίως στον ανατολικό θεωρούνταν ασέβεια το να μιλά η νύφη στον πεθερό και στην πεθερά. Σε πολλές δε περιπτώσεις δεν επιτρεπόταν ούτε να αντικρίσει τον πεθερό της. Χαρακτηριστική είναι η φράση: Η νύφε κρατεί μάχ. Υπήρχε περίπτωση μετά από πολλά χρόνια – και αφού είχε αποκτήσει δυο τρία παιδιά, (στην πρώτη μόνο νύφη), να της επιτραπεί να μιλήσει στα πεθερικά της.

                            

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Εκφράσεις με το νερό

           
  • κάνω μια τρύπα στο νερό: αποτυγχάνω
  • βάζω το νερό στ' αυλάκι: οδηγώ μια υπόθεση σε καλό δρόμο
  • χάνω τα νερά μου: βρίσκομαι σε αμηχανία εξαιτίας αλλαγής
  • είμαι ή βρίσκομαι έξω από τα νερά μου: δεν κατέχω το αντικείμενο
  • σαν τα κρύα τα νερά: εξαιρετικής ομορφιάς
  • τον φέρνω στα / με τα νερά μου: προσεταιρίζομαι κάποιον, κάνοντάς τον να συμφωνεί μαζί μου
  • ένα ποτήρι νερό: η στοιχειώδης φροντίδα και περιποίηση σε κάποιον
  • το αίμα νερό δε γίνεται: οι οικογενειακοί δεσμοί δεν επιτρέπουν έχθρητες
  • έσπασαν τα νερά: άνοιξε ο αμνιακός σάκος και πλησιάζει η ώρα του τοκετού
  • βάζω νερό στο κρασί μου: γίνομαι πιο διαλλακτικός ή λιγότερο απαιτητικός
  • πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό: είμαι ανίκανος να αντιμετωπίσω την παραμικρή δυσκολία
  • κολυμπά σαν δελφίνι στο νερό
  • σηκώνει νερό η κουβέντα, το πράγμα σηκώνει νερό     
  • δε δίνει του αγγέλου του νερό
  • είναι του γλυκού νερού
  • πήγε στη βρύση και νερό δεν ήπιε
  • μέσα στο νερό
  • δεν έπεσε η ζάχαρη στο νερό
  • το ξέρει/ το έμαθε νεράκι
  • κι εγώ θα κουβαλώ στο γάμο σου νερό με το κόσκινο
  • να μετρήσει τα νερά
  • κάνει νερά
  • πίνω νερό στ’ όνομά του
  • ρίχνω νερό στον μύλο του
  • χάσαμε τα νερά μας, είμαστε έξω από τα νερά μας
  • κι από την πέτρα βγάζει νερό
  • ίσα βάρκα ίσα νερά
  • ήρθε το βόδι απ' το νερό
  • ήπιε της άρνας/της αρνησιάς/της λησμονιάς το νερό
  • βγάζει νερό με το καλάθι
  • κοπανίζει το νερό μέσα στο γουδί
  • μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό
  • τον φέρνω με τα / στα νερά μου
  • πάω με τα νερά του
  • ήπιε το αμίλητο νερό
  • θολώνω τα νερά
  • ψαρεύω σε θολά νερά
  • ό,τι είπαμε, νερό κι αλάτι
  • τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα / τα νερά
  • έδωσε γη και ύδωρ
  • θα μου κόψεις το νερό να μην ποτίσω τα λάχανα;
  • περνάει το νερό κάτω από την ψάθα
  • δε στάζει νερό από τα χέρια του
  • πάω προς νερού μου
  • είπαμε το νερό νεράκι
  • τα έκανα θάλασσα         
  • βρέχει καρεκλοπόδαρα
  • τα μάτια σου τρέχουν ποτάμι
  • μπήκε το νερό στο αυλάκι      
  • βρεγμένη σανίδα που σου χρειάζεται...
  • ας το πάρει το ποτάμι
  • διάφανο σαν νερό
  • ο βρεγμένος δε φοβάται το νερό 

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2016

Ο κεραυνός

                                       Ατομικές βόμβες στα σύννεφα

      Έχουν πέντε φορές μεγαλύτερη θερμοκρασία από τον Ήλιο και κάθε χρόνο σκοτώνουν χιλιάδες ανθρώπους - πολύ περισσότερους από οποιοδήποτε άλλο μετεωρολογικό φαινόμενο.
     Ανέκαθεν ο κεραυνός ήταν σύμβολο μιας πανίσχυρης δύναμης. Όλοι οι αρχαίοι λαοί τον είχαν θεοποιήσει. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ήταν το κυρίαρχο όπλο του Δία και χάρη σ' αυτό, έγινε ο αδιαμφισβήτητος αρχηγός των υπόλοιπων θεών του Ολύμπου. Για τους Βίκινγκ του παγωμένου Βορρά ο κεραυνός ήταν δημιούργημα του θεού Θωρ, ο οποίος χτυπούσε το σφυρί του πάνω σε σιδερένιο αμόνι. Μόλις το 1752 ο κεραυνός αποκαθηλώθηκε από το θεϊκό του βάθρο και πήρε τη θέση του ανάμεσα στα άλλα φυσικά φαινόμενα. 
     Κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ, ο Βενιαμίν Φραγκλίνος πέταξε έναν αετό από μεταξωτό ύφασμα. Στον σπάγκο είχε δέσει ένα μεταλλικό κλειδί, το οποίο προσέλκυσε το αντίθετο προς το δικό του φορτίο των νεφών. Έτσι δημιουργήθηκε ο πρώτος τεχνητός κεραυνός στην ιστορία. Με το πείραμα αυτό ο Φραγκλίνος απέδειξε ότι πίσω από τα καταιγιδοφόρα νέφη δεν κρύβεται η μήνις των θεών αλλά κάτι πολύ πιο απλό: ένα ηλεκτρικό φορτίο αντίθετο από εκείνο της Γης!

                  Βενιαμίν Φραγκλίνος - Benjamin Franklin (1706 - 1790)




Ο Φραγκλίνος εκτός από φυσικός ήταν πολιτικός, διπλωμάτης και εφευρέτης. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά την περίοδο της Αμερικανικής Επανάστασης και είναι ένας από τους συντάκτες της Διακήρυξης της Ελευθερίας των ΗΠΑ. 
Ο Φραγκλίνος γεννήθηκε από φτωχή οικογένεια και αναγκάστηκε, παρότι είχε ιδιαίτερη έφεση στα γράμματα, να εγκαταλείψει το σχολείο και να ασχοληθεί με το εμπόριο.
Έτσι απέκτησε τα οικονομικά μέσα που θα του επέτρεπαν να αποθανατίσει το όνομά του στην ιστορία των επιστημών. 
Εκτός από την πολύ σημαντική έρευνά του στα θέματα του ηλεκτρισμού, ασχολήθηκε και με φαινόμενα μετεωρολογίας, κλιματολογίας, μηχανικής και οπτικής. 
Όμως ο Φραγκλίνος ασχολήθηκε επιτυχώς και με την πολιτική. Ήταν μάλιστα ο πρώτος πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Γαλλία και συνέβαλε στην κατάρτιση του πρώτου Αμερικανικού συντάγματος.